Glorieuze toekomst?

Banken en verzekeraars rollen de laatste tijd over elkaar heen om geld op te halen op de kapitaalmarkt. Niet alleen worden bestaande aandelen, zoals bij Delta Lloyd, herplaatst. Ook worden er volop nieuwe aandelen uitgegeven om al dan niet deels eerder ontvangen staatssteun terug te betalen.

Deze emissies ging er bij beleggers in als koek, omdat onder invloed van de stijgende beurskoersen het vertrouwen flink is toegenomen. De vraag is of dit terecht is. Koersen kunnen dan wel laag kijken, maar als de verdiencapaciteit van de financiële instellingen de komende jaren fors lager zal zijn dan nu gebruikelijk, kunnen de aandelen duur blijken te zijn. De crisis in de bankensector heeft namelijk wel wat weg van een sluimerende veenbrand en lijkt nog niet geheel ten einde.

Kijken we alleen al in eigen land, dan valt het tempo, het gemak en de omvang waarmee steun is gegeven aan het Nederlandse bankwezen op. Nu is ongeveer eenderde van de financiële sector hier genationaliseerd, éénderde ligt nog steeds op de intensive care en het resterende gedeelte moet zichzelf maar zien te redden. Van marktwerking kan dan ook nog nauwelijks sprake zijn. Niet voor niets klaagt een aantal partijen dat geen staatssteun geniet, daar steen en been over. Dergelijke verhoudingen zijn overigens in de Verenigde Staten ondenkbaar, ondanks het feit dat daar sinds de start van dit jaar al meer dan honderd banken failliet zijn gegaan. Daar is nog steeds wel degelijk sprake van marktwerking en kunnen partijen marktconform met elkaar concurreren.

Na de DSB, die volgens Wouter Bos door eigen schuld ten onder is gegaan (men is te water gegaan, maar kon niet zwemmen), voorziet hij ING wel van de nodige extra zwembandjes en reddingshaken. Nu weer doet hij er alles aan de Nederlandse belastingbetaler te wijzen op de voordelen van de grote claimemissie die ING gaat doen. Niet alleen wordt geschermd met de rente van 15% die ING betaalt aan de Nederlandse staat, die veel hoger dan op een gemiddelde spaarrekening, maar ook met het gegeven dat de overheid een extra vergoeding van de (nu nog) bankverzekeraar ontvangt voor de garantie die eerder dit jaar werd afgegeven voor Alt-A hypothekenportefeuille. En passant wordt er daarbij voorbij gegaan aan het gegeven dat de kwartaalwinst de van ING de afgelopen drie maanden opnieuw lager is uitgevallen door een verlies van 530 miljoen euro dat op diezelfde hypotheken moest worden geboekt. Voor diezelfde Nederlandse belastingbetaler houdt dat een verlies in van 2,2 miljard euro. De Nederlandse overheid heeft zich immers voor 80% garant gesteld voor die ‘veilige’ Amerikaanse hypothekenportefeuille van ING. De vraag is wat mij betreft dan ook wie er nu daadwerkelijk te veel risico heeft genomen…

Mij lijkt wat betreft de Nederlandse financiële instellingen en in het bijzonder ING de nodige terughoudendheid op zijn plaats, al ben ik er ook van doordrongen dat bestaande aandeelhouders met hun rug tegen de muur staan. De claimemissie die ongeveer eenderde van het bestaande aandelenkapitaal behelst is niet alleen fors, maar ook de korting die aandeelhouders via de claimemissie krijgen moet nog worden vastgesteld.

Vergeet ook niet dat met deze emissie alleen maar staatssteun wordt afgelost en dat er dus geen extra financiële armslag wordt gecreëerd. Bestaande aandeelhouders lijken dan wel weinig keus te hebben, nieuwe investeerders hebben dat wel. Kijk als potentiële nieuwe belegger de kat uit de boom en laat u vooral niet verleiden om klakkeloos in te stappen in financiële aandelen. Blijf kritisch, want de kou is nog niet uit de lucht, ondanks alle gouden bergen die u mede door de herstructureringen in de sector de laatste tijd beloofd worden.