Auteur: Cristian Kool Datum: 20-02-2026
Rio Tinto blikt terug op een succesvol 2025
Rio Tinto blikt terug op een succesvol 2025, waarin het bedrijf liet zien dat het uitstekend kan presteren in een veranderende wereldmarkt. Hoewel de prijzen voor ijzererts, van oudsher de grootste winstmaker, wat onder druk stonden, wist de mijnbouwgigant dit ruimschoots te compenseren. Door een scherpe focus op kosten en een flinke productiegroei van 8 procent in andere belangrijke grondstoffen, steeg de bedrijfswinst (EBITDA) met 9 procent naar maar liefst 25,4 miljard Amerikaanse dollar. Vooral de divisies koper en aluminium leverden hier een grote bijdrage aan, wat aantoont dat de strategie om te diversifiëren naar metalen die gebruikt worden voor de energietransitie zijn vruchten afwerpt.
Het afgelopen jaar was er één van grote mijlpalen en strategische zetten. Een van de belangrijkste gebeurtenissen was de versnelde overname van Arcadium Lithium, waarmee Rio Tinto in één klap een hoofdrolspeler is geworden op de markt voor batterijgrondstoffen. Ook operationeel werden er successen geboekt: de enorme ondergrondse kopermijn Oyu Tolgoi in Mongolië is nu volledig operationeel en in Guinee vertrok in december de allereerste lading hoogwaardig ijzererts van het prestigieuze Simandou-project. Deze projecten vormen de ruggengraat voor de groei van het bedrijf in de komende tien jaar.
Financieel staat het bedrijf er, ondanks de miljardeninvesteringen in de toekomst, zeer solide voor. De nettokasstroom uit de dagelijkse bedrijfsvoering steeg met 8 procent naar 16,8 miljard dollar. Hoewel de schuld toenam door de aankoop van Arcadium, blijft de balans robuust genoeg om de aandeelhouders te belonen. Voor het tiende jaar op rij keert Rio Tinto een aantrekkelijk dividend uit van in totaal 6,5 miljard dollar. Met een vereenvoudigde organisatie en een duidelijke koers richting duurzame groei, is het bedrijf goed gepositioneerd om ook in de komende jaren stabiele resultaten te blijven leveren.
Wereldwijde inflatie stabiliseert, maar regionale verschillen nemen toe
De wereldwijde inflatie blijft al enkele jaren hoger dan centrale banken wensen. Dat komt vooral doordat goederen na de pandemie flink duurder zijn geworden en omdat lonen en dienstenprijzen sterk stegen in krappe arbeidsmarkten. Hierdoor bleef de onderliggende inflatie sinds 2024 rond de 3 procent hangen. Volgens J.P. Morgan Global Research zal de inflatie in 2026 ongeveer stabiel blijven, rond de 2,8 procent, maar de verschillen tussen regio’s nemen wel duidelijk toe. In de Verenigde Staten kan de inflatie oplopen naar 3,2 procent, terwijl in Europa juist een daling richting 1,9 procent wordt verwacht.
Deze verschillen ontstaan doordat de wereldwijde problemen van de afgelopen jaren zoals verstoorde toeleveringsketens en hoge grondstofprijzen geleidelijk verdwijnen. In plaats daarvan worden regionale factoren belangrijker. Valutakoersen bewegen uiteen, wat invloed heeft op importprijzen. Ook het handelsbeleid verschilt: in de Verenigde Staten zorgen hogere tarieven voor duurdere goederen, terwijl goedkope Chinese export in andere regio’s juist neerwaartse prijsdruk veroorzaakt. Daarnaast ontwikkelen arbeidsmarkten zich verschillend. In Europa nemen loonstijgingen af, in Japan lopen ze juist op, en in de Verenigde Staten zijn de signalen gemengd, wat de onzekerheid vergroot.
Deze uiteenlopende inflatieontwikkelingen zorgen ervoor dat centrale banken waarschijnlijk verschillende beleidsrichtingen kiezen. De Amerikaanse Federal Reserve zal de rente dit jaar waarschijnlijk niet verlagen, omdat de inflatie in de Verenigde Staten relatief hoog blijft, aldus J.P. Morgan. In Europa lijkt de ECB voorlopig eveneens af te wachten, terwijl de Bank of England door een verzwakkende arbeidsmarkt juist een renteverlaging overweegt. Ook andere landen volgen uiteenlopende koersrichtingen: sommige centrale banken handhaven hun rente, andere kiezen voor een lichte verlaging, terwijl Singapore de rente mogelijk zou verhogen als de economische groei sterk blijft. Zo ontstaat ook op het gebied van monetair beleid een duidelijkere scheiding tussen regio’s.